Για να μας βρείτε εύκολα

Η πλήρης ηλεκτρονική μας διεύθυνση είναι:
http://thalis kai filoi ston evripidi.blogspot.com (χωρις τα κενά).

Πιό απλά εάν δεν θυμάστε την μακαρόνι διευθυνσή μας, ψάξτε στο google θαλης ευριπιδης ή thalis evripidis

Επισκεφθείτε μας και στο facebook. To group μας λέγεται ΘΑΛΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΣΤΟΝ ΕΥΡΙΠΙΔΗ

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

ΑΝΑΒΟΛΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

Η προγραμματισμένη για τις 27/4/12 συνάντηση και συζήτηση του βιβλίου "Οι Νόμοι του Χάους" θα πραγματοποιηθεί στις 11/5/12 (18 00) στην κρεπερί PORTO POU - ΠΟΡΤΟ ΠΟΥ (Κλεισθένους 197 & Αθηνάς Γέρακας, Τ.Κ. 15344 Δήμος Γέρακα, Τηλ.: 2106000466)   

1 σχόλιο:

Ο Τηλεπικοινωνιακός της παρέας είπε...

Οι νόμοι του Χάους

Είναι πάντα ενδιαφέρον να ανατρέχει κανείς στις «πηγές» και το βιβλίο αυτό είναι σίγουρα από τις «πηγές» του Χάους (;). Της θεωρίας του Χάους.
Πρωτίστως έχουμε τη σχέση του Χάους με το Χρόνο. Η θεώρηση του χρόνου καταλήγει –από μια συγκεκριμένη σκοπιά- να αναδείξει το αναλλοίωτο που βρίσκεται (;) πίσω από μια φαινομενική μεταβολή… (σελ. 23-26).
Στη συνέχεια υπεισέρχεται η έννοια της αναστρεψιμότητας ή μη, με τεράστιες φιλοσοφικές και άλλες προεκτάσεις. Το πρόβλημα του χρόνου βρίσκονταν ανέκαθεν στο επίκεντρο των προβληματισμών του ανθρώπου. Πολλές κοσμοθεωρίες έθεσαν «εν αμφιβόλω» την έννοια του καινούργιου επιβεβαιώνοντας την ανεξάντλητη αλυσίδα αιτίου και αποτελέσματος. Πολλοί υιοθέτησαν ένα τρόπο ζωής αρνούμενοι την πραγματικότητα αυτού του κόσμου, πχ θεωρία σπηλιά του Πλάτωνα, και όρισαν ως ιδεώδες την ύπαρξη ενός κόσμου που επιτρέπει τη φυγή από τον πόνο της ζωής πχ Θεωρία για το Κάρμα – κύκλος ζωών και μετενσαρκώσεων. Γνωρίζουμε τη σημασία που είχε στην αρχαιότητα η ιδέα του κυκλικού χρόνου, όμως και αυτή η αιώνια επιστροφή χαρακτηρίζεται από το βέλος του χρόνου, όπως και η κυκλική εναλλαγή των εποχών ή των ανθρώπινων γενεών, Καμιά θεωρία δεν επιβεβαίωσε την ισοδυναμία μεταξύ δημιουργίας και καταστροφής την ταύτιση ανάμεσα σε ένα φυτό που βλασταίνει , ανθίζει και μαραίνεται και σε ένα φυτό που ανασταίνεται, ανανεώνεται και επιστρέφει στο σπόρο του, ανάμεσα σ’ έναν έφηβο που ωριμάζει και μαθαίνει και σ’ έναν άνθρωπο που σταδιακά γίνεται έφηβος, έμβρυο και μετά κύτταρο. (σελ. 29).
Τελικά τα πάντα είναι ζήτημα ορισμών!

Η δυαδική φύση της κβαντομηχανικής προσδίδει στον παρατηρητή ένα σημαντικό ρόλο. Αυτό σημαίνει την εισαγωγή ενός υποκειμενισμού. (σελ. 85).

Υπάρχει όμως και η αιτιοκρατική άποψη : μπορούμε να ελέγξουμε το κάθε τι αλλάζοντας τις αρχικές συνθήκες ώστε η επιστήμη να οδηγεί στην βεβαιότητα. Αντιθέτως εισάγοντας τη μη αναστρεψιμότητα, εισάγουμε επίσης την πιθανότητα. Φτάνουμε στο τέλος της βεβαιότητος, το τέλος όμως της βεβαιότητος σημαίνει τη δυνατότητα της καινοτομίας δηλαδή της εξέλιξης. Σύμφωνα με τη βιολογία η δυνατότητα λάθους αντιγραφής του DNA μας δίνει μέσω της φυσικής επιλογής, εφόσον το «λάθος» αποδεικνύεται στην πράξη πιο λειτουργικό, την βιολογική εξέλιξη των ειδών!
Μακράν της ισορροπίας έχουμε σημεία διακλάδωσης, λόγω μη γραμμικότητας. Μπροστά σε μια διακλάδωση, υπάρχουν πολλές δυνατότητες, πολλοί κλάδοι. Το σύστημα «διαλέγει» τον ένα κλάδο, αν πρόκειται για πείραμα κατά την επανάληψη του μπορεί να διαλέξει έναν άλλο κλάδο. Η επιλογή του κλάδου είναι συνδεδεμένη με την πιθανότητα. Με άλλα λόγια το μέλλον δεν είναι δεδομένο. Αόριστον και Αόρατο. Άρα πεπρωμένο και κισμέτ είναι άνευ νοήματος.

Σίγουρα θα ήθελα να το ξαναδιαβάσω διεξοδικότερα, σε συνδυασμό με το άλλο βιβλίο του ιδίου «Το τέλος της βεβαιότητος» που διαβάσαμε παλαιοτέρα. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο και δε μετανιώνω καθόλου που το πρότεινα στη Λέσχη μας.